((ری را))

همگان به جستجوی خانه می گردند

من کوچه خلوتی می خواهم٬بی انتها برای رفتن

بی واژه برای سرودن

و یادهای سالی غریب٬

که از درخت گفتن٬هزار بوسه ی پاسخ می طلبید.

بگذریم((ری را))!

از گوشه ی چشم نگاهی کن

دو قناری بر سیم تلگراف٬

دور دست را می نگرند

به گونه کودکانی از بوی بوسه و عسل.

درست مثل من اند ٬ تبعید ترانه ی ناخوانا٬

که زمزمه اش...سرآغاز رفتن به شیراز است.

این بده که به هر چیزی عادت کنی

که خودتو مدام با شرایط مختلف وفق بدی

که خودتو زورکی توی قالبی جا کنی که مال تو نیست

که توی دنیایی زندگی کنی و نفس بکشی که موجوداتش نه تنها از جنس تو،

که حتی نزدیک به جنس ٬تو هم نیستن

این بده که بخندی به چیزهایی که به نظرت مضحک نیستند و

ناراحت بشی برای بی ارزش ترین ها

چرا؟که فقط ثابت کنی که آدمی

که می فهمی

و درک می کنی!

که می فهمی و درک می کنی؟پس هستی

بریز دور...

کی گفته صورتت با ماسک قشنگ تره

عادت نکن،تغییر بده

خودت رو به اندازه قالب کوچیک نکن

یه قالب از نو بساز

 قالب بزرگتر،که گنجایش عظمت فکر و ذهنت رو داشته باشه

مضحک نما ها رو به حال خودشون بذار و لبخند بزن به هر اونچه که بهت لذت می ده

به هر اونچه که گونه هاتو از هیجان سرخ می کنه

ماسک رو آروم آروم بردار٬

یه نگاه تو آینه

برایت دعا می کنم

هر بار که پرنده ای می بینم!

هر بار که مردم بی تفاوت از کنارم می گذرند

و هر بار که نفس می کشم

برایت دعا می کنم

تا به آنچه می خواهی برسی

رو به سمت نور ایستاده ام

دلم برای تک تک شما تنگ است

خوب که دقت کنی

کوک بریده ی باد و

عطسه نابهنگام حباب هم

همین را می گویند.

دلم به جا نیست

پایم به راه نمی آید

هنوز چیزهای بسیاری هست

که دوستشان دارم.

بیا برویم روبروی باد شمال

آن سوی پرچین گریه ها

سرپناهی خیس از مژه های ماه را بلدم

که بی راهه ی دریا نیست.

دیگر از این همه سلام ضبط شده بر آداب لاجرم خسته ام

بیا برویم!

آن سوی هر چه حرف و حدیث امروز ست

همیشه سکوتی برای آرامش و فراموشی ما باقی ست

می توانیم بدون حتی تکلم خاطره ای کامل شویم

می توانیم دمی در برابر جهان

به یک واژه ی ساده قناعت کنیم.

من حدس می زنم از آواز آن همه سال و ماه

هنوز بیت ساده ای از غربت گریه را به یاد آورم

من خودم هستم

بی خود این آیینه را روبروی خاطره مگیر

هیچ اتفاق خاصی نیافتاده است

تنها شبی هفت ساله خوابیدم و

بامدادان هزار ساله برخواستم.

آفتابی لب درگاه شماست!

که اگر در بگشایید ٬به رفتار شما می تابد...!