به سوی شادمانی راهی نیست٬شادمانی خود راه است

پ.ن

این اخرین پست وبلاگم توی سال ۸۷ ست.یه سال دیگه با یه عالمه اتفاقای خوب حتی بدیهاش هم خوب بود چون حالا کلی تجربه های شیرین دارم.

اول اینکه واسه مامانم و کل خونواده خودم آرزو می کنم که انشاالله همیشه دلشون شاد و وجودشون سلامت باشه و مامانی سایه اش همهیشه بالای سرم باشه.

این هم آرزوی من واسه دوستای نانازیم

 اعظم جووووووووووووونی ٬رضا جون٬امان جون٬ادمین جون٬زهرا جون...

اول :الهی تنتون به ناز طبیبان نیازمند مباد .تپل مپل باشید همیشه.

دوم :الهی دلتون شاد باشه تا ابد.

سوم:الهی توی سال جدیدی اتفاقای خوب خوب بیافته واستون .

چهارم :الهی خدا نعمت زندگی بعضی ها رو زیاد کنه انشااللللللللللللللللللللللللللللللله 

( قابل توجه اعظم جون ٬رضا جون)

پنجم :عیدتون مبارک دوستای گلم  

به عشق عادت نمی کنم بلکه با عشق زندگی می کنم.

من می دونم که عشق ورزیدن ضمانت تنها نشدن است.

عشق بدون صدمه زدن به من٬ما می سازه.

اگه گیاهان باور دارن که بهار میاد ٬چرا من باور نداشته باشم که به آرزوهام می رسم.

اگر خدا آرزویی رو در دلم انداخت می دونم که توانایی رسیدن به اون رو در من دیده.

پ.ن

شمارش معکوس شروع شده صدای قدم هاش داره نزدیک و نزدیکتر میشه.چه خوبن این روزها و چه آرامش بخش.حس میکنم امسال متفاوتی با هر سال .حتما نباید اتفاق خاصی بیافته اما همین که من اینهمه حالم خوبه یعنی اوج تفاوت.یه کتابی می خوندم نوشته بود هر ارزویی که دارین قبل اینکه اتفاق بیافته سپاسگذاری کنید  حالا خدا جون قبل تحویل سال می خوام ازت تشکر کنم که  توی سال نو دل همه شاده و لبشون خندونه ...!

پشت نیسم بهار پنهان می شوی و آهسته و بی صدا از بالای درختان کاج و سپیدار و کنار پنجره اتاق من می گذری و فکر می کنی من نمی دانم که طراوت هر نسیم بهاری به خاطر لطافت حضور تو در ورای آن است.

کنار بنفشه و سنبل قایم می شوی و لابلای گل ها و شکوفه های بهاری خودت را مخفی می کنی وفکر می کنی من متوجه نمی شوم که زیبایی و جذابیت همه گل ها و شکوفه های عالم ٬فقط و فقط به دلیل حضور نگاه جذاب تو در دل گلبرگ ها و شکوفه هاست؟

فکر می کنی من ردپای تو را نمی شناسم و نمی دانم که این توی که در آغاز همه بهارها در گوشم نجوا میکنی که صدایت بزنم و نو شدن و دگرگونی قلبم را از تو طلب کنم تا تو برای تازگی و بهاری شدن زندگی ام بهانه شوی؟

بهارت را دوست دارم٬نه به خاطر نسیم های پرطراوتش و گل ها و شکوفه های زیبا و دلربا و نه به خاطر همه تازگی که همراه دارد.بهار را دوست دارم چون می دانم که این تویی که در پشت همه زیبایی هایش پنهان شده ای و بی آنکه بدانم  با نگاه بهار همیشه بهارت مواظب من هستی .بهار را به خاطر نگاهت دوست دارم!

 جاده زندگی نباید صاف باشه٬خوابم می گیره

دست اندازها نعمتن

پ.ن۱

در حال حاضر دو تا از همین دست اندازها تو راهن

پ.ن ۲

از قدیم گفتن میخوای نظرای وبت بالا بره بین دوستات دعوا بنداز هی بیان کامنت بزارن و برن

خدا جونم سلام

سلامی به وسعت و عمق دل عاشق

ای مهربونم

از من بد بودن رو بگیر و محبت رو جایگزینش کن

به من یاد بده تا هر چیزی بهم میدی نعمت و 

 هر چیزی رو که ازم میگیری حکمت

به خودت قسم که عاشقت هستم

پ.ن

خدا جوووووون تو تنها کسی هستی که دلتنگی برات رو دوست دارم.تو دیگه با حال و هوای دل من آشنایی...امروز که بیدار شدم دوباره همون حس و حال دلتنگی های همیشگی اومده سراغم...

دیروز با غزال رفتیم زیارت.مسیر زیادی رو تا حرم پیاده روی کردیم.توی اون مسیر جمعیت عظیمی موج می زد .طبق اطلاعات واصله ۸ میلیون زائر وارد مشهد شده اند. عده ای در حال سینه زنی عده ای در حال زنجیر زنی...عده ای قدم می زدند ...و عده ای تماشاگر این مراسم و بعضی ها هم  در حال چشم چرانی بودند .بچه های کوچیک با دستهای کوچولوی نازشون زنجیر می زدند..سرتون رو به درد نیارم رسیدیم داخل صحن حرم.حتما دوستان تجربه زیارت حرم امام رضا (ع) رو داشتند.چیزی که باعث شد این پست رو بنویسم اینه که خیلی وقت ها ما آدمها یادمون می ره حرم آدابی داره و زیارت هم.با قدم گذاشتن توی حرم انگار دیگه کسی رو نمی بینیم.متوجه زائرین نیستیم دستمون  بهشون بخوره پاشون رو لگد کنیم...نمیدونم چرا همه فکر می کنند اگر خودشون رو به ضریح امام نرسونند زیارتشون قبول نیست. می دونید که چطوری خودشون رو به وحشتناک ترین وضع ممکن می رسونند خصوصا خانوم ها.اصلا هم مهم نیست که از کلمات زشت استفاده کنند زائر دیگه رو ناراحت کنند فقط و فقط هدف رسیدن به ضریح حضرته.یه دوستی داشتم از خادمین حرم یادمه می گفت اون ضریح بالایی که از قدیم بوده قبر حضرت اونجا نیست بلکه در قسمت پایین حرمه و نه دقیقا در اونجا بلکه سه متر پشت دیوار ضریح پایین.پس فکر نکنیم امام فقط و فقط اونجاست.

بگذریم ...

مگر نه اینکه اون مکان مقدسه.مگر نه اینکه هر جای اون حرم بایستی و با حضرت دردو دل کنی صدات رو می شنوه.مگر نه اینکه باید حواسمون باشه زائرش رو ناراحت نکنیم.یادمه طوریکه مامان تعریف می کنه قدیم ها زیارت امام رضا(ع) واسه همه یه آرزو بود طوری که هر کی میرفت و بر می گشت می شد مشهدی.مثل حالا که زیارت امام حسین (ع)یه آرزوهه و به زائرش می گن کربلایی. حالا به برکت وسایل ارتباطی کافیه اراده کنی و تصمیم بگیری بری زیارت.اما انگاری فقط اسمش زیارته و همه چی رنگ و بوی خودشو از دست داده. رفتار یه زائر در ما نیست.چه اونی که میاد زیارت چه مایی که میزبان زائرین حضرت هستیم خیلی وقته که از فرهنگ میهمانی و میزبانی فاصله گرفتیم.کی قراره به خودمون بیایم .راننده تاکسی توی این روزها جز مسافر دربستی دیگه مسافری سوار نمی کنه.مغازه ها اجناس رو به بیشترین قیمت می فروشن و...!

خیلی خوبه فرهنگ زیارت و آداب میزبانی رو بیاموزیم

پ.ن

اعظم جووووووووووونی .رضا جوون.امان جوون.ادمین جوون و خانومش و... خیلی براتون دعا کردم .چه کنیم دیگه خراب رفیقیم

سلام!

حال همه ما خوب است

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند.

با این همه...عمری اگر باقی بود

طوری از کنار زندگی می گذرم

که نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد و نه این دل ناماندگار بی درمان.

تا یادم نرفته است بنویسم

حوالی خواب های ما سال پربارانی بود

می دانم همیشه حیاط آن جا پر از هوای تازه باز نیامدن است

اما تو لااقل گاهی٬ هر از گاهی

ببین انعکاس تبسم رویا

شبیه خواب شقایق نیست!

راستی خبرت بدهم

خواب دیده ام خانه ای خریده ام

بی پرده٬بی پنجره٬ بی در٬بی دیوار...

هی بخند!

بی پرده بگویمت

چیزی نمانده است٬ من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نیک بگیر

دارد همین لحظه یک فوج کبوتر سپید

از فراز کوچه ی ما می گذرد

باد بوی نام های کسان من می دهد.

یادت می آید رفته بودی

خبر از آرامش آسمان بیاوری!؟

نه...ری را جان!

نامه ام باید کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرفی از ابهام و احتمال

از نو برایت می نویسم

حال همه ما خوب است

اما تو باور مکن

(سید علی صالحی)

پاک ترین هوای دنیا٬

هوایی است که در وجود ماست!

چرا که هر لحظه دلمان٬

هوای هم را می کند!!!

(میلاد تهرانی)

پ.ن

برای همه ما تنها دو راه وجود دارد یا باید مملو از عشق باشیم یا لبریز از ترس     (مارک ویکتور هانس)