خود را باور کن

آخرین حضور

fellowtraveller — Sun, 12 Jul 2009 09:57:18 GMT

افسوس دیروز و ترس ازآینده دزدهای دوقلویی هستند که لذت حال را از ما می دزدند.

"منه دیکه"

پ.ن

شهریور ۸۵ وقتی اولین پست این وبلاگ رو می نوشتم حتی فکرش رو هم نمی کردم یه روزی اینقدر به اینجا وابسته بشم که نتونم رهاش کنم مدتهاست در جدالم...!کم کم دوستای خوبی اینجا پیدا کردم.دوستی هایی که حالا اونقدر عمیق شده که خارج از اینجا و بدون این وبلاگ هم ادمه داره.یادمه وقتی می خواستم مطلبی توی وبم بذارم کلی وقت صرف می کردم تا کسی که می خونه لذت ببره.در آستانه سه سالگی وبلاگم اینجا رو ترک می کنم با تمام خاطراتش.همتون رو دوست دارم.در پناه حق

دستت را به من بده!

fellowtraveller — Mon, 06 Jul 2009 11:13:18 GMT

کوچه‏های قدیمی یعنی آنقدر نزدیک که می‏توانی دستت را دراز کنی٬

و دست دوستی را که از پنجره‏ی روبرویی به سوی تو دراز شده در دست بگیری!

ماه تیر...!

fellowtraveller — Sat, 04 Jul 2009 20:08:18 GMT

ماه تیر
ماه تیر
گاه زخم
گاه تیر.

قلب زمین

بعدن نوشت:

گاهی‎وقتا؛ ان‎قدر از ناملایمات و سختی‎های زندگی کلافه و عصبی می‎شم، که دلم می‏خواد به همه‏ی باورها و اعتقادات و علایقم یه تکل از پشتِ اساسی بزنم که با مخ بپاشن به‏دیوار!

چون حس می‏کنم علایق و باورهام؛ هیچ‎کدوم جواب‎گوی نیاز اون لحظه‌ام نیستن!

این روزا حتی جمله معروف بالای وبلاگم هم کار ساز نیست.تو داری مدام این جمله رو توی گوشم میخونی.

تا بعد...!

fellowtraveller — Thu, 25 Jun 2009 09:17:18 GMT

دارم می رم سفر بی همسفر.......اینبار اصلا دلم پای این سفر نیست اما میرم به امید اینکه مثل تمام سفرهای غیر منتظره ای که حالم رو خوب کرده اینبار هم دوباره به حال قبل برگردم.

کاش می شد تنهای تنهای سفر کرد دور از هر هیاهو.خسته ام خیلی خسته...!

براي صفحه شعر يك روزنامه رسمي!

fellowtraveller — Sat, 20 Jun 2009 19:14:18 GMT

در اين دهه٬ديدگان مرا

تو كي بي كنار باران ديدي!

بيا پنجره را ببند

دست هاي مرا ببند و

دهان مرا ببند٬

باز به هر سو كه بنگرم

تو آوازي خواهي شنيد!

مي گويي چشم هاي تو را نيز خواهم بست

باز به هر چه بينديشم٬

تو آوازي خواهي شنيد!

چه خاكسترم در تخيل باد و

چه بي گورم بر عرش آب.

چه كنم ٬شاعرم٬

من مجبور به اقرار اين قرائت سبزم!

( سيد علي صالحي)

بعدا نوشت:

فاجعه ای عظیم رخ داد.امشب با دیدن ویدئوی کشته شدن ندا به دست نامردان دیگه هیچی حرفی برای گفتن ندارم.خواهرم رو کشتید اما یادش همیشه در قلبم جاودانه خواهد ماند.

fellowtraveller — Thu, 18 Jun 2009 10:25:18 GMT

اینجا پایان راه است ...!

اینجا کلیک کنید

fellowtraveller — Mon, 15 Jun 2009 18:11:18 GMT

دستهایم را در باغچه می کارم سبز خواهد شد می دانم می دانم می دانم!

fellowtraveller — Sun, 14 Jun 2009 17:54:18 GMT

نان از سفره و کلمه از کتاب٬

چراغ را از خانه و شکوفه از انار٬

آب از پیاله و پروانه از پسین٬

ترانه از کودک و تبسم از لبانمان گرفته اید٬

با رویاهامان چه می کنید!

ستاره از آسمان و باران از ابر٬

دیده از دریا و زمزمه از خیال٬

کبوتر از کوچه و ماه از مغازله٬

رود از رفتن و آب از آواز آینه گرفته اید٬

با رویاهامان چه می کنید!

پ.ن

۲۵ خرداد سال ۱۳۸۸

برای دومین روز متوالی به محل تجمع که از قبل اعلام شده بود رفتم .در همون لحظه اول صحنه هایی رو دیدم که باور کردنی نبود .پارک پر بود از پلیس ضد شورش و یگانهای ویژه و دیدم که عده ای از مردم رو توی یه ماشینی که شبیه قفس بود گرفته بودند و می بردند.عده ای مامور با لباس مخفی هم به دنبال زنی بودند که ظاهرا حرفی و جمله ای بر خلاف میل آقایون گفته بود.کل پارک محاصره بود و حتی میادینی رو که به پارک ختم می شد بسته بودند.این روزها دست و دلم به نوشتن نمیره.به قول اعظم جوووووونی انگاری یه فاجعه عظیم رخ داده که تا این حد همه فلب ها مرده است.امیدوارم این تلاشها نتیجه بده تا دیگه به این راحتی به شعور ملت توهین نشه.

fellowtraveller — Tue, 09 Jun 2009 05:47:18 GMT

ازدواج نکردن بهترین فعل دنیاست

بازی نوستالژیکی!

fellowtraveller — Sat, 06 Jun 2009 14:24:18 GMT

توی این روزای پر هیاهو و شلوغ که هر محفلی هر جمعی و حتی ذهن همه ایرانیها درگیر انتخاباته بد نیست کمی هم از این حال و هوا درو بشم. آدمین عزیز منو به یه بازی وبلاگی دعوت کرده .ورق زدن خاطرات خاک گرفته روزایی که شاید برای من یکی زیاد هم خوب نبودند و اگر بخوام بنویسم تقریبا همه روزاش پر بودند از ...!

تا اونجایی که ذهنم به یادآوری خاطرات کمک کنه می نویسم

۱- یه روزایی که خیلی کوچولو بودم بابا برام یه دو چرخه که البته سه چرخه بود خرید.خیلی خوشحال بودم اما زیاد هم بلد نبودم روش بشینم و دوچرخه سواری کنم. یه روز عموم(روحش شاد) که اون موقع یه پسر کلاس پنجم یا اول راهنمایی بود - به سرش زد که به من دوچرخه سواری یاد بده.چشمتون روز بد نبینه کوچه خونه ما شیب عجیبی داشت.نتونستم خودمو کنترل کنم و با دوچرخه و عمو خوردیم زمین . آثار اون روز هنوز روی دستم باقیه یه شدت دستم زخمی شد تا خونه جیغ می زدم ما دخترا رو که می شناسین.

۲-نمی دونم چند ساله بودم یه شب مامان و بابا در مورد یه مساله مهم ـکه من اصلا یادم نیست چی بودـ با هم حرف می زدند و من نمی دونستم که نباید حرفشون رو به مامان بزرگم (مامان بابا)بگم .روز بعد در کمال خونسردی رفتم کل ماجرا رو توضیح دادم که مامان اینو می گفت و بابا هم اینو گفت.اوضاع تا وقتی مامان ازمدرسه اومد آروم بود.یادم نمیاد هیچوقت از مامان کتک خورده باشم چون خیلی مهربون بود اما از اونجایی که اون مساله کاملا سری بود و نباید کسی می فهمید وقتی اومد خونه من رو برد توی حموم .گفت چرا حرفی رو که توی خونه گفته می شه رفتی گفتی. گفتم معذرت میخوام اما مگه گوش می داد.لباسامو در آورد و تا جایی که جا داشت با کفگیر من رو زد.آنچنان که کفگیر شکست.و همین شد که من دیگه خبر رو این ورو اون ور ببرم الان هم یکی خودشو تیکه پاره کنه از کسی چیزی به اون یکی نمی گم.(خبرکش نیستم)

۳-یه روز در حالی که مهمون داشتیم و من داشتم با بابا توی خونه بازی می کردم بازم یه اتفاق بد دیگه افتاد.مامان داشت با سماور و قوری چایی که روی سماور بود از توی آشپزخونه میومد توی حال.من هم خوردم به مامان و قوری چایی روی بدنم ریخت .حسابی بدنم سوخت .دیدین که توی اینجور مواقع مامان و بابا ها چه می کنن بابا مدام به مامان میگفت تو مقصری .منو بردن گنبد اون توی بیمارستان یادمه چه جوری پوستای دستم رو می کندن.خلاصه که سوختگی خودم یه طرف دعواهای اونا یه طرف.توی همون عالم بچگی بهشون گفتم اگه دعواتونو تموم نکنید خودمو از بنجره اتاقم توی بیمارستان می اندازم بیرون .تهدید اثر کرد و من کمی آروم گرفتم

۴- کلاس دوم دبستان بودم معلم که اومد سر کلاس می خواست درس جدید بده .درس دندان شیری رو حتمن یادتونه.اما قبلش گفت بچه ها من هنوز این درس رو ندادم کی می تونه بدون اشکال از روش برام بخونه و به خوبی یادمه اون روز فقط من بدون هیچ اشتباهی خوندم و جایزه گرفتم.

۵-روزی که داداشم آرش بدنیا اومد.روز خیلی خوبی بود چون همه فکر می کردن من خیلی ناراحت می شم کلی برام هدیه گرفته بودند.یه عروسک خوشگل که به گفته مامان هدیه آرش بود به من بهترین اونها بود. ازاین عروسکایی که میخندن و گریه می کنن.به شدت لذت بردیم.

۶-فاصله بین کودکی تا دانشگاه یا حداقل دوران دبیرستان برای من خوب نبود وهمزمان بود با جدایی مامان و بابا.اون روزها رو به خوبی به یاد دارم.قشون و قشون کشی های دو خانواده.حالا که دیگه گذشته و یادآوریش هم حالمو بد نمی کنه امیدوارم کسی رو ناراحت نکرده باشم.اما خوب هر چی بود گذشت و در حال حاضر با داشتن یه مامان گل زندگی خیلی خوبی دارم.

۷-خرداد سال ۷۶ که مصادف بود با دوران انتخابات مثل همین روزای گرم و پور شور برای ورود به دانشگاه آماده می شدم و همون سال هم قبول شدم .توی دانشگاه خاطرات خوبی داشتم شاید اما بارزترینش که الان به ذهن دارم برد تیم ملی ایران در مقابل استرالیا بود.سر کلاس استاد جیم می شدیم و میومدیم آمفی تئاتر دانشکده . بازی رو لحظه به لحظه می دیدیم.اون شب تا خونه پیاده اومدم .

۸-یکی از بدترین خاطراتم درست زمانی اتفاق افتاد که روز اخر اردیبهشت اولین سال کاریم در حالی که از محل کار به خونه بر می گشتم و خوشحال بودم که سه ماه تعطیلی شروع شده خبر فوت خاله نازنینم رو شنیدم .عاشقش بودم و هنوز هم یادآوریش قلبم رو فشار می ده (روحش شاد)

۹-ورود به دنیای اینترنت..توی این دنیای مجازی خیلی تجربه کسب کردم.با آدم ها ی زیادی آشنا شدم .اما هر چه بود ماحصل این دنیا دوستایی رو دارم که دنیا دنیا برام عزیزن و دوست داشتنی.

امیدوارم خاطر کسی مکدر نشده باشه.این یه بازیه و هر بازی تلخی و شیرینیش خاص خودشو داره.